Her Mercy

Pats boem. Zo was het toen der tijd het bericht van zijn overlijden. Pats boem was het net ook toen tijdens het afspelen van mijn Spotify lijst, dit nummer, Her Mercy langs kwam. Wat een prachtig en krachtig nummer is dit toch. Een nummer over een zoektocht. Een zoektocht naar je ware ik. Het was niet voor niets dat dit nummer mij afgelopen concert, niet wetende het laatste ooit van hem voor mij, mij zo diep ontroerde. Sindsdien raakt het mij nog meer. En ja, dit nummer, welke afkomstig is van het album ‘Didn't He Ramble' , heb ik al meerdere keren live gehoord. Elke keer met een andere twist. Want zo was Hansard. Het zelfde maar dan net even anders elke keer. Opnieuw elke keer die passie van het moment. Glen Hansard, een man wiens muziek, zijn levenswijze, voortleeft in zijn fans. Een man die een van de weinige was die mij diep ontroerde tijdens zijn concerten. We missen je man. Echt. Maar ik, ik zoek door. Opzoek naar mijn Mercy. En daarbij helpt muziek zeker bij. Het geeft mij, net als de gesprekken met sommige, lees slechts enkele mensen, richting aan mijn leven. Ik hou van passie in het leven. Maar ik houd ook erg van de momenten van rust en bezinning. Soms even stil staan bij hoe het gaat, wat ik aan het doen ben en hoe dat voelt. Soms met ingetogen passie.

Zoals altijd sluit ik af met de wijze woorden van een andere wijze man welke ik ooit ontmoette tijdens de kerkdiensten in het Kruispunt, Jolke. Heb het goed, houd het goed.