The Fly - U2

Iedereen die mij een beetje kent weet dat U2 voor mij veel betekent. Dit is al sinds midden jaren 80. Tijdens het nieuwjaarsconcert van 1989 – 1990 zat ik klaar met mijn cassettebandje om het concert op te  nemen. Niet wetende dat ik later dat jaar een prachtige bootleg op cd ervan kon kopen. Maar dat terzijde. Ik draaide met name het Album  The Joshua Tree helemaal grijs. En dat doe ik nog steeds op de dag van vandaag.

Met veel bombarie werd die nacht een pauze aangekondigd en gezegd dat het een einde van een tijdperk was.  Oeps, zouden ze stoppen? Wat zal er gebeuren? Veel fans wereldwijd kwamen in spanning te zitten. Nog geen twee jaar later was de band terug. Ze zijn wel eens langer weggeweest zeg maar. En hoe ze terug kwamen. Ik hoorde de eerste single van het nieuwe album Achtung Baby. Het heette The Fly. Een single met een totaal ander geluid dan we gewend waren van oa de album The Unforgettable Fire en The Joshua Tree. Ik weet nog dat ik in een soort van totale paniek raakte van dit geluid. Wat is dit nu weer? Gaat ze op de elektrische tour? Verlaten ze de sound waar ik mijn hart aan verloren had? Man wat moest ik wennen. Ik was in een soort shock beland. Voorzichtig beluisterde ik wat vaker die single. Maar het is U2 hè, dus besloot ik voor nog een keer blind het album te kopen. Wat er toen ellemaal gebeurde is een soort van wonder.

Als snel werden nummers als One en Until the End of the World mijn favorieten nummers. Tijdens de treinreis naar Ede waar ik toen werkte, draaide ik op mijn walkman  alleen maar het bandje af met Achtung Baby. Omdat het bandje langer duurde dat de het album, heb ik het er gewoon helemaal vol gegooid met dit album. Zo had ik geen stille plekken op het cassettebandje en kon ik de hele treinreis zowel heen als terug, gewoon dit album tot mij nemen. Al snel besloot ik dat dit nieuwe album van U2 een heldendaad was. Het hielp toen der tijd de band vooruit. De tour die volgde op dit Album, heb ik 4x gezien. !x in Ahoy, 2x in de Kuip en 1x op Wembley.

Maar nog altijd als ik The Fly hoor, word ik terug gezogen naar de begin jaren 90. De jaren waarin ik steeds meer de muziek begon te ontdekken. Soms als een soort vlucht. En dat terwijl ik eigenlijk die tijd had moeten benutten om meer voor mijzelf op te komen. Iets wat ik toen niet echt deed. Ik leefde blijkbaar als een soort vlieg. Verstopt achter een grote donkere zonnebril.  Een donkere zonnebril waar achter ik langzaam achter vandaan kruip.