Neem je tijd, Dat is wat ik vaak hoor. Ik probeer aan jezelf te denken! Maar wat als de tijd mij niet neemt? Als die tijd aan mij loopt te trekken? Wat moet ik dan doen?  Wat als door alles stress, je onwetendheid je zelfbeeld in een rap tempo afbrokkelt? Hoe moet ik dat grote monster dan ten lijve gaan? Dat is de vraag. Nu het antwoord nog.

Bij elke blog kunnen jouw gedachten ook misschien alle kanten op gaan. Weet dat er een aantal mensen zijn waar ik onvoorwaardelijk van hou. Mijn vrouw, mijn drie prachtige lieve kinderen. De drie mooiste jonge mensen die ik ken. Absoluut. Maar ook mijn ouders. Welke keuze ze vroeger ook hebben gemaakt voor mij, ik vergeet niet dat het gezien vanuit hun, altijd bedoeld is als het beste voor mij. Dat de keuzes niet altijd goed uitpakten, neem ik niemand en zeker hen niet, kwalijk. En natuurlijk al meer dan 37 jaar, de drie lieve Bapen. 

Uiteraard vergeet ik vast nog meer mensen. Maar voel jij je soms alleen? Zie je het leven niet meer zitten?  Uit het leven stappen heeft zeker geen meerwaarde. Als je deze weg kiest, is er geen weg terug. En dat is echt zonde. Want hoe uitzichtloos je leven soms lijkt, er zijn altijd mooiere wegen om te bewandelen dan die ene doodlopende weg. Er zijn altijd mensen die wel om je geven. Heb je soms  gedachten om eruit te stappen? Doe het niet. Het is geen oplossing maar een vlucht. Wil je hulp. Dat kan klik hier voor 113 zelfmoordpreventie. Ze kunnen je helpen. Ze bieden op zijn minst een luisterend oor. En vaak is dat al voldoende om je problemen wel te pakken.

Maar hier gaat het ook om wat mij verder nog bezig houdt. Denk aan muziek, mijn kijk op de maatschappij en de samenleving of gewoon aan mijn soms wat rare gedachten. Oftewel, gewoon ik. Op mijn eigenwijze wijze. Gewoon wie ik ben.

Verbind er vooral geen harde conclusies aan. Zeker als je mij niet door en door kent. Lees het, en mocht het je op een of andere manier jou helpen, dan ben ik blij voor je dat ik je heb kunnen helpen.

Ik ben genoeg zo, Tempo Giusto (Diggy Dex)