Moed Nodig

Na een wel bewogen week waar ik soms van de kleinste dingen van slag kon raken, lijkt het erop dat ik de weg naar boven weer ben ingeslagen.

Vooral donderdag werd ik ongelooflijk uit mijn ritme gehaald. Waarschijnlijk door een berichtje ergens wat ik tegen kwam in combinatie met een indrukwekkende ochtend van vangrail. Een organisatie binnen de NS voor opvang door Collega’s Voor Collega’s. De nacht van donderdag op vrijdag was een worsteling. Kon de slaap totaal niet vatten.

Op vrijdag ben ik de dag goed begonnen. Snel mijn spullen pakken en op de fiets naar Leusden. Eerste een gezellig bakkie doen bij een van mijn beste en liefste vrienden die ik heb. Al maar dan 37 jaar vriendschap. En dat is altijd fijn. Even bij praten over de serieuzere zaken waarvan de meeste dingen toch niet belangrijk zijn. Maar wel van grote waarde. Of afijn. De diepere gesprekken met een grap en een grol. Daarna naar thuis huis in Leusden. Even daar rustig landen, lunchen en wat rust pakken. Om vervolgens samen met het OV naar Deventer af te reizen voor een geweldige avond bij Guido Weijers. Onderweg in de trein raakte ik in gesprek met een wild vreemd iemand. Jorn uit Groningen. Hij had snel in de gaten dat ik bij het spoor werkte. Met volle belangstelling vroeg hij naar allerlei zaken. Het was een erg leuk gesprek. En dat terwijl de meeste om ons heen, weg zaten gedoken in hun telefoon oid. In Zwolle namen we afscheid en namen we de trein naar Deventer. (ivm werkzaamheden moesten we omrijden)

Samen, mijn vrouw en ik, even naar de Brink gelopen in Deventer. Persoonlijk vind ik Deventer een hele leuke stad. Op een overdekt terras onder een verwarming hebben we wat gedronken en gegeten. En heel fijn met elkaar gepraat. Tijdens dat terras bezoek merkte ik iets van berusting oid. Ik weet niet goed wat. Maar het was een fijn gevoel. Fijn dat we weer even samen waren. Wij tweeën. De rest van de avond voelde ook goed en gezellig aan. Beide genoten van de voorstelling.

Na een goede nachtrust voor mij, zijn we de ochtend op kraamvisite geweest en hebben we samen nog even boodschappen gedaan. Met een goed gevoel ben ik weer op de fiets gestapt richting Maarn. Nog een week werken en dan zijn we beide een week vrij, ik bijna twee. Beide kijken we er naar uit.

Nu weer even op mijn eigen plekje in Maarn. Nu nog Maarn, binnenkort tijdelijk elders.

Maar de afgelopen twee dagen waren goed, voelde goed en geven mijn weer de broodnodige positieve energie om door te gaan waar ik mee bezig ben. Werken aan mij zelf. Een proces wat niet altijd makkelijk is. Een proces waar je je soms zelf keihard tegen komt, je zelf eenzaam en overbodig voelt. Maar dan er altijd weer ergens iemand die je, onbedoeld misschien wel, je een zetje in de goede richting geeft. Een proces waar moed voor nodig is. Maar ook een proces waarvan ik weet dat niet iedereen dit aan gaat terwijl dat voor die persoon wel degelijk belangrijk is. Maar zolang je jezelf kan verschuilen achter het afschuiven op anderen, is het goed toch?

Ik weet inmiddels het antwoord wel. Hoe moeilijk het ook is om met je zelf aan de slag te gaan, doe het. Want je bent het waard. Ook die ene persoon waar ik hiermee lichtelijk op doel. Maar je dient er wel moed voor te hebben. En blijkbaar heb ik dat. Net als fijne mensen om mij heen die het waard zijn om van te houden.