Meestal als je een lang verhaal wilt vertellen, begint je bij het begin. Dat is in mijn ogen vaak wel het meest logische. Maar wat als er niet echt een begin is? Wat als je niet weet waar je moet beginnen? Om toch ergens te beginnen met mijn verhaal, begin ik maar ergens. Maar niet zomaar ergens. Het punt waar ik begin is een echt markeringspunt in mij leven. Zo zijn er nog wel een paar te noemen. Of noem het een kantelpunt. Misschien is dat nog wel beter. Vanaf dit punt kan ik verder naar de toekomst kijken. Wat er daarna allemaal is gebeurd. Maar ook naar wat er voor zich allemaal heeft afgespeeld.
In elk geval was de zomervakantie van 2024 zo’n punt. We (mijn vrouw en ik) hadden afgesproken om een keertje een naturistencamping te proberen. Gewoon een weekje boeken en dan wel zien hoe en wat. Zo gezegd zo gedaan. We kwamen uiteindelijk uit bij camping Sasso Corbo in het zuiden van Toscane. Van de eigenaar, een Nederlander, kregen we alle tijd om te wennen. Alleen het zwembad zou in ons blootje moeten. Nadat wij een mooi plekje hadden uitgezocht, ging Ingrid de auto halen. Aangezien de temperatuur die dag behoorlijk hoog was, droop het zweet al over mijn lijf. Binnen 5 min waren mijn kleren uit. En die zijn alleen aangegaan bij het verlaten van de camping en bij het nuttigen van de gezamenlijke maaltijden. Dit gold voor ons beide. Het voelde zo fijn, dat we de volgende dag per mail, dan had de eigenaar een soort van reservering, vroegen om onze hele vakantie daar te mogen doorbrengen. Maar wat was er zo fijn aan dan? Behalve dat het praktisch is, dat je prachtig uitzicht had vanuit de buitendouche over het dal en de middellandse zee? Moeilijk te uit leggen merk ik nu. Zeker om te zorgen dat het niet zweverig klinkt. Maar dat zal het vast wel worden. Vooruit dan. Met name ik, gevoelsmens tot in het diepste van mijn vezels, voel als ik in mijn blootje ben mij het meest verbonden met de aarde. Het lijkt dan of letterlijk alle blokkades zich opgeheven voelen. Dat ik ze met het textiel uittrekken ze van mij afwerp. Op dat moment omarmt moeder aarde mij met een stevige knuffel. Dit voelde ik helemaal toen ik een klankschaal sessie aangeboden kreeg. Privé. Op dat moment wist ik het zeker, dit worden onze vakanties. Mijn vrouw kan zich gelukkig daar helemaal in vinden. Vanaf dat moment begon ik mijn voelsprieten anders te gebruiken. Alsof ik langzaam, nadruk dus op langzaam, maar zeker bepaalde blokkades van mij af wil werpen. In die vakantie voelde ineen interne rust meester maken van mij. Rust welke ik thuis, in het dagelijkse leven minder snel voel. Maar wel tijdens die vakantie en de vakanties erna. Maar niet zo voelde tijdens de vakanties ervoor. Het lopen met bloten voeten kan altijd. Maar dat voelt nooit zo als tijdens die zomer vakantie van 2024, maar voelt ook niet als de zomer vakantie van 2025 en 2026. Sindsdien ben ik bewust dat wil ik mijnzelf de ruimte en rust geven, dat ik dat niet alleen kan doen met een praat sessie bij en hulpverlener. Ja, ook dat heb ik nodig. Maar ik omarm meer en meer moeder natuur. Met mijn lijf en geest.
Maak jouw eigen website met JouwWeb